Algemeen

Stijlvolle dodenherdenking in Weerselo

WEERSELO - Tijdens de dodenherdenking op zaterdag 4 mei jl. in Weerselo was het gelukkig droog en was er een goede opkomst bij de stille tocht die werd voorafgegaan door de St. Remigius Harmonie. Met medewerking van Jong Nederland en het Dames- en Herenkoor onder leiding van Peter Löbker was het een hele stijlvolle dodenherdenking. Ceremoniemeester bij de dodenherdenking was Tonnie Löbker. Bij de dodenherdenking worden alle burgers en militairen herdacht die in oorlogssituaties in Nederland of waar dan ook in de wereld zijn omgekomen sinds het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog. Dit jaar werd met name stilgestaan bij de slachtoffers die zijn omgekomen in de Tweede Wereldoorlog.

Drie kinderen uit groep acht: Koen Geerds, Luc ter Braak en Douwe Kuipers lazen een mooi gedicht voor. 
 
Koen Geerds: Bevrijding: “Na vele jaren oorlog, geweld en pijn, mogen wij met onze bevrijding blij zijn. De oorlog is voorbij. De tijd van regen is zon geworden en nu straalt ook de zon in mij. Maar als we aan de slachtoffers terugdenken, zouden we ze een beter leven schenken. We leven nu in vrede en willen iedereen een gelukkig leven geven. Eerst pijn en dan vrede, konden we niet meteen als vrienden leven?”
 
Luc ter Braak en Douwe Kuipers: Oorlog: “Weet je nog dat ene trieste moment dat de Duitsers binnenkwamen. We dachten ze moeten zich toch schamen. Toen kwamen dappere Britse soldaten, ze probeerden dat de Duitsers het land zouden verlaten. Ze hebben hun leven opgeofferd voor onze vrijheid, ze gingen ons voor in de strijd. Het is niet fijn om in oorlog te zijn, want dat doet pijn. De oorlog stoppen was voor velen een wens. Zeg nee tegen oorlog en geweld dan ben je pas echt een held.” 
 
Marie Chantal Metz sprak de aanwezigen toe met de volgende toespraak: “Tijdens de nationale herdenking herdenken wij de Nederlandse oorlogsslachtoffers. Allen - burgers en militairen - die in het Koninkrijk der Nederlanden of waar ook ter wereld zijn omgekomen of vermoord sinds het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog, en daarna in oorlogssituaties en bij vredesoperaties. Dat zijn mensen zoals u en ik. Zij hebben het leven gelaten voor onze vrijheid. Een vrijheid die nu zo normaal gevonden wordt. Bijna 90 procent van alle Nederlanders geeft aan zich gelukkig te voelen én we staan dit jaar op de zesde plaats van de lijst van de gelukkigste landen ter wereld. Maar hoe kan het dan dat zoveel mensen om ons heen klagen? Dat komt, volgens geluksprofessor Patrick van Hees omdat wij getraind zijn om negatieve dingen eerder te zien dan positieve dingen. Dat komt zelfs nog uit de tijd van de Neanderthalers: toen moesten ze snel zien of eten giftig was, of een dier een roofdier was. Om te overleven moesten ze de negatieve dingen sneller zien dan de positieve. Een tweede reden waarom er zoveel geklaagd wordt is volgens Van Hees ‘de vrijheid van meningsuiting’ in Nederland.” 
 
“Wij mógen namelijk klagen. Wij mógen kritisch zijn op bijvoorbeeld onze politici. Dat is een luxe en daarom maken we er in Nederland ook graag gebruik van. Dit jaar bestaat het kiesrecht 100 jaar. Onze parlementaire democratie heeft een geschiedenis, een oorsprong. Een geschiedenis van vallen en opstaan, van gerechtigheid en ongerechtigheid. Van mogelijkheden, ervaringen en mislukkingen. En van geschiedenis, van het verleden, van de gemaakte fouten maar ook van de successen moeten we leringen trekken voor de toekomst. Het is verleidelijk om achter de klagers aan te lopen. Om ‘het grote ongenoegen’ te omarmen. Het klakkeloos aannemen van van wat er met hoge toon, gebruikmakend van moeilijke woorden verbloemd gezegd wordt. Het is verleidelijk om te geloven in loze beloften. Het is verleidelijk om alleen te luisteren naar mensen die het hoge woord voeren. Om zo bij de groep te horen. Het is verleidelijk om mee te doen met de groep die mensen uitsluiten vanwege een andere geloofsovertuiging of vanwege een andere manier van leven. Het meelachen met zogenaamde grapjes over ‘de Duitser’, ‘de Marokaan’, enz. Echter, wij allen hebben een eigen verantwoordelijkheid. Een verantwoordelijkheid om na te denken over hoe wij onze samenleving willen inrichten en over hoe wij willen samenleven. Hoe we met elkaar willen omgaan. En daarbij dan ook de daad bij het woord te voegen. Ook hier in ons dorp Weerselo en in de gemeente Dinkelland. Wij zijn verantwoordelijk voor hoe wij onze kinderen opvoeden als zelfstandig weldenkende inwoners. Wij zijn verantwoordelijk om onze kinderen te leren om kritisch te denken maar niet om alleen maar kritiek te geven. Wij zijn verantwoordelijk om onze kinderen hun gezonde verstand te leren gebruiken, dapper te zijn en hun hart te laten spreken. Om hen te leren om het voor elkaar op te nemen, solidair met elkaar te zijn, maar ook elkaar durven te corrigeren. Dit zijn wij verplicht aan de leringen getrokken uit onze vaderlandse geschiedenis en aan de slachtoffers die voor onze vrede, veiligheid en vrijheid zijn gevallen. De mensen die wij vanavond herdenken. Wij zijn het verplicht aan elkaar, wij zijn allen verantwoordelijk voor hoe wij samen de toekomst willen vormgeven. 
Graag wil ik u een gedicht voorlezen van Dorothy L. Nolte (uit: ‘Balsem voor de ziel’): 
 
Kinderen leren wat ze leven:
Als kinderen leren leven met kritiek
Leren ze veroordelen.
Als kinderen leren leven met vijandigheid
Leren ze vechten.
Als kinderen leren leven met angst
Leren ze achterdochtig te zijn.
Als kinderen leren leven met medelijden
Leren ze zelfmedelijden te hebben.
Als kinderen leren leven met spot
Leren ze verlegen te zijn.
Als kinderen leren leven met jaloezie
Leren ze wat afgunst is.
Als kinderen leren leven met schaamte
Leren ze zich schuldig ter voelen.
Als kinderen leren leven met tolerantie
Leren ze zich geduldig te voelen.
Als kinderen leren leven met bemoediging
Leren ze vertrouwen te hebben.
Als kinderen leren leven met lof
Leren ze waardering te hebben.
Als kinderen leren leven met waardering
Leren ze van zichzelf te houden.”
 
The ‘Last Post’ werd gespeeld door Ramon Kamphuis. Na de twee minuten stilte werd de vlag gehesen door Anne Kroeze en Ymke Mensink. De kranslegging werd gedaan door raadslid Joris Poffers en wethouder Ben Blokhuis namens de gemeente Dinkelland. Namens de kerken legden Ineke Leeuw en Gerard Weiden een krans, namens Jong Nederland deden dat Martijn van de Vechte en Alex ter Haar en namens het Oranje Comité Louis Pouwel en Mark Bijen. Daarna kon iedereen een bloem leggen bij het monument en werd er door de kinderen en leiding van Jong Nederland een kaarsje bij het monument gezet. Het was een stijlvolle herdenking.
 
Ine Flinkers