Algemeen

Weerselo viert vrijheid

WEERSELO - De werkgroep ‘Weerselo viert vrijheid’ organiseerde een aandachtsmoment voor de opgeknapte graven van Gerard Booijink en Bernard Welman. Zaterdagmorgen 17 juli was er in het bijzijn van de familie Welman en familie Booijink, een aandachtsmoment van de opgeknapte graven van Gerard Booijink en Bernard Welman. Verder waren er enkele genodigden aanwezig waaronder leden van de begraafplaatsen H. Michael locatie Weerselo, de beheerder, de administrateur, enkele leden van de onderhoudsploeg, Mariët Blokhuis, zij verzorgt de website www.oorlogsdodendinkelland.nl en Stefan Groeneveld, de steenhouwer. Hij heeft beide graven opgeknapt in opdracht van de werkgroep.

Het opknappen van de graven was een wens van de werkgroep. Het graf van Gerard Booijink mocht niet geruimd worden omdat dit graf anders naar Loenen gaat en dat wil de werkgroep niet. Deze graven zijn van historische waarde.

De werkgroep Weerselo viert vrijheid bestaat uit elf personen die vertegenwoordigers zijn van: Oranje Comité Weerselo, Remigiuskerk, Protestantse Stiftsgemeente, St. Remigius Harmonie, Dorpsraad Weerselo, Heemkunde Oalde Gemeente Weersel en Jong Nederland Weerselo.

Janneke Brummelhuis heette namens  de werkgroep allen hartelijk welkom, speciaal welkom aan de families van Gerardus Johannes Booijink en Bernardus Gerardus Welman.

Janneke: “Het is twee jaar geleden dat leden van verschillende verenigingen en de vertegenwoordigers van beide kerken, de H. Remigiuskerk en de Stiftskerk de koppen bij elkaar staken om een feest ter gelegenheid van 75 jaar vrijheid in Weerselo te organiseren. Helaas kwam corona, waardoor van dit alles niets door kon gaan. In 2020 is er een boekwerkje gemaakt en samen met een roos gegeven aan de mensen die vijfenzeventigjaar of ouder waren. In 2021 is besloten om geen vijfenzeventig en één jaar Vrijheid te vieren. Binnen de groep vond een overleg plaats, om iets te doen met het subsidiegeld dat over was. Dit moest iets zijn voor Weerselo met een relatie tot de oorlog. Er werd besloten om het oorlogsmonument iets te verplaatsen en te verfraaien. Ook was er de wens om twee oorlogsgraven op te knappen. Hiervoor is overleg gepleegd met het bestuur van de Begraafplaatsen H. Michael en met de families. Het bestuur van de H. Michael had al eerder te kennen gegeven om van de oorlogsgraven die niet onder de Oorlogsgraven Stichting vallen en die voor Weerselo van bijzondere waarde zijn, het beheer over te nemen wanneer dat nodig mocht zijn. Van één graf is dit al gebeurd, het andere graf heeft de familie in beheer. Het was de bedoeling dat het graf zo authentiek mogelijk zou blijven. Een nieuwe steen van de Oorlogsgraven Stichting was geen optie. De graven zijn schoongemaakt en hersteld waar het nodig was. Hun namen en verdere gegevens zijn weer zichtbaar gemaakt. We hopen dat er weer veel mensen zullen stilstaan bij deze twee graven, zodat ze niet worden vergeten”. 

Janneke Brummelhuis, Guus Tijdhof en Maria Löbker memoreerden de oorlogsslachtoffers

Gerardus  Johannes Booijink: “Je werd opgeroepen om te vechten. Een oorlog die net was begonnen, maar ook al verloren. Op de vlucht voor de vijand, beëindigde een mijn jouw leven. Op 10 mei 1940 overleden te Rheden op de leeftijd van 36 jaar. Hij woonde met zijn ouders aan wat nu de Siemertsteeg is, in Weerselo. Hij was soldaat bij de infanterie en liep tijdens de verdediging van de IJssellinie op een landmijn en sneuvelde. Je kwam niet terug op je boerderij. Verdrietig waren je ouders, zus en zwager. Je neefjes en nichtjes waren nog klein, niet meer bij oom Gerard op de fiets. Je was er niet meer, er was niets. In september klokkengelui, hoorbaar voor je ouders en je zus die zei: “Moeder oons Gerard is d’r weer”. Je was weer terug in Weerselo en werd begraven in een graf van eer. Ieder jaar wordt je dood herdacht en liggen er bloemen op je graf. De kinderen komen met een gedicht, met kerst een kaarsje wat je naam verlicht. Dit zullen veel mensen weten opdat je niet wordt vergeten.”

Bernard Welman, omgebracht tijdens de bevrijding

“Je overleefde de oorlog met al zijn toestanden en je meldde je aan voor de Binnenlandse Strijdkrachten om zo iets te doen als Nederlander. De oorlog was voorbij. We waren vrij, bevrijd, vrijheid maar het gevaar was er nog steeds

Op 3 april 1945, Weerselo was nog maar amper bevrijd toen twee mannen van de Binnenlandse Strijdkrachten op weg gingen naar Saasveld om een ondergedoken gedeserteerde Duitse soldaat op te halen en over te dragen aan de geallieerden.

Helaas kwam er een Duitse jeep hen tegemoet, er werd meteen geschoten. Bernard Welman viel gewond neer, de andere kon ontsnappen. Bernard werd meegenomen naar Almelo, waar hij overgedragen werd aan de SD. De volgende morgen werd hij dood aangetroffen op straat met een schotwond in zijn rechter slaap. Hij werd begraven op het kerkhof in Weerselo. Je was een jonge vent, een bakkersknecht. Je hoefde niet als soldaat in gevecht.

Voor je ouders, jullie gezin was de vrijheid geen vrijheid meer. Dicht bij je ouderlijk huis werd je begraven op dit kerkhof. Voor je moeder een onmogelijke gang. Je zat diep in haar hart, het verdriet was te groot. Ieder jaar wordt je dood herdacht en liggen er bloemen op je graf. De kinderen komen met een gedicht. Met kerst een kaarsje wat je naam verlicht. Dit zullen veel mensen weten. Opdat je niet wordt vergeten…”

Het was een indrukwekkende en stijlvolle bijeenkomst. Geweldig dat er zo veel familieleden aanwezig waren.

Na afloop werden alle aanwezigen uitgenodigd voor een kopje koffie in de dagkapel van de kerk om nog even na te praten.

                                                                                             

Ine Flinkers