Algemeen

Zoekebuurt doet naam eer aan:
met z’n allen “zoeke”…

NOORD DEURNINGEN - Mariet Bruns wist dinsdag 20 juli niet wat ze zag, toen ze ’s morgens rond acht uur uit het raam keek: liep daar nu een kalf in de tuin? Een berichtje in de buurtapp gaf al gauw duidelijkheid. Bij Boerderij Bosgoed was een kalf geschrokken van een hard geluid, en daardoor in volledige paniek over de omheining van het kalverhokje gesprongen.

Toen Walter Bosgoed arriveerde om het kalfje op te halen, was het tien dagen oude stiertje alweer uit het zicht verdwenen, en wel naar de moeilijkste plek om te zoeken: in de mais langs de Lattropperstraat… Zo’n jong kalfje past precies tussen de rijen maisstengels, en laat geen sporen na. Waar en hoe moet je dan zoeken? Boer Bosgoed besloot dan ook om maar tot de avond te wachten. Het beestje had net zijn buikje vol gedronken, en hopelijk zou hij tegen de avond moe en hongerig worden, waardoor het makkelijker te vangen zou zijn.

De Zoekebuurt zou de Zoekebuurt niet zijn, als niet van alle kanten buren aanboden om mee te helpen. Tegen 18.00 uur waren heel wat helpende handen aanwezig, maar het grote probleem was: Hoe traceer je het kalf? Paraglider Ivo Sneujink werd ingeschakeld, en met zijn gemotoriseerde paraglider vloog hij een aantal keren over het maisperceel. Via de portofoon werd contact gehouden met de hulptroepen beneden, maar behalve een aantal hazen werd er geen kalfje gesignaleerd. Vervolgens kwam er iemand met een drone, waarbij de grond tussen de rijen mais van bovenaf verbazingwekkend goed te zien was, maar ook dit leverde niets op. Een buurjongen ging met zijn Puch het hele perceel rond, net als iemand met een jachthond die spontaan hulp aanbood, om in de omliggende sloten te zoeken. Er werd wederom echter niets gevonden.

Na al deze zoektochten begon de hoop om het kalfje te vinden af te nemen. Net als een reekalfje verstopt een koekalf zich als het bang is. Hoogstwaarschijnlijk lag het ergens goed gecamoufleerd, op een plek waar de mais het dichtst was. Een grote bron van zorg was natuurlijk de drukke Lattropperstraat, waar heel wat verkeer overheen gaat. En toen bedacht bakker Berné de Winter: “Ik kan mijn hond wel eens ophalen”. De boer ging daarop ook snel even naar huis, om wat mest van het kalf uit het hokje te halen. Hond Bronco, ooit afgekeurd als politiehond, nam een klein snufje van de mest, en wist toen genoeg… Vanuit de tuin van de familie Bruns volgde hij aan de lijn van zijn baasje enthousiast het spoor van het kalfje. Binnen 10 minuten belde Sherlock Holmes 2.0 vanuit de mais: “Het kalf komt eraan!”. De Zoekeburen verspreiden zich snel aan de rand van het maisveld, langs de Lattropperstraat. Gelukkig had een aantal mensen reflecterende hesjes aan, en waren aan het begin en het eind van het maisveld rode pionnen langs de straat gezet, om het wegverkeer te waarschuwen. Menig voorbijganger zal zich ook met verbazing hebben afgevraagd, wat of daar toch voor happening plaats vond…

Het was natuurlijk een groot geluk dat het kalfje zich precies richting Lattropperstraat uit de voeten maakte. Toen het uit de mais opdook, schrok het beestje van alle drukte op de straat. Het wilde snel weer terug de mais in springen, maar boerenzoon Jurre bedacht zich geen moment. Met een grote snoekduik sprong hij op het kalf. Een paar buurmannen schoten hem meteen te hulp, waardoor het kalf geen kant meer op kon. Vervolgens werd het achter in de oude Volvo weer naar de boerderij vervoerd. Zo kwam er na uren zoeken toch nog een Happy End, na een enerverende avond.

Door deze “vermissingszaak” was de verjaardagsvisite al afgezegd, maar Walter heeft vervolgens toch nog zijn verjaardag kunnen vieren, samen met de behulpzame Zoekeburen. De toost langs het maisveld werd zo uiteindelijk een gezellig buurtfeestje…!