Columns

Mollenstreken

'Als ze groot zijn moeten ze opstappen. Net zoals hier in huis', vertelt Luc. Waarop Mayke glimlachend antwoord 'Okay, ga ik volgend jaar wel op kamers'.

Iedere keer weer zijn de molshopen een probleem. Ons ‘Hoofd mollenvanger’ komt niet meer zo vaak dus moeten we er zelf achteraan. En zo komt het dat Luc toch regelmatig een rondje doet langs de ‘mollenstappen’.  ‘3 x per dag langslopen en kijken of er iets inzit en opzetten', vertelt opa Frans (Hoofd mollenvanger) tijdens de koffie wanneer Luc zijn rondje aan het doen is.

Zo leren de kinderen en ik regelmatig bij over de ins en outs op de boerderij. En dit keer was het onderwerp ‘Mollen vangen’. Mollenouders willen de jongen, als ze twee maanden zijn, gewoonweg niet meer in hun gangenstelsel hebben en dan moeten de jonge mollen zelf nieuwe gangen maken, een eigen territorium zoeken. En zo kan het zijn dat je jonge mollen over de weg ziet kruipen omdat ze op zoek zijn naar een nieuwe gang.

Ikzelf heb nog nooit een levende mol in het echt gezien. Je kunt googelen op mollen en de meeste informatie die je vindt gaat over ‘Wie is de Mol’.  Das wel wat anders dan de echte mol vangen.

'Je moet de 'snelweg' hebben om ze te vangen', vertelt Luc. ‘Achter bij de kuilen zit zo'n snelweg, daar vangen we de meeste mollen. Dat is eigenlijk altijd al zo geweest’. Ik denk trouwens niet dat ik persé moet uitleggen waarom we de mollen willen vangen. Ze brengen schade aan in de tuin maar ook in de weilanden.

Tien jaar geleden hebben we een albinomol gevangen. Vol trots liet Naud deze aan iedereen zien 'moet je eens voelen hoe zacht zijn vacht is!' vertelde hij iedereen.

Op Wikipedia valt het volgende hierover ook te lezen:
‘De mol heeft een korte zwartfluwelen vacht. De kop-romplengte van een mol varieert van 11 tot 16 cm. De kleur van de vacht is over het algemeen zwart. Kleurvariëteiten vormen minder dan 1% van de totale populatie. Albino's zijn zeldzaam, dieren met een gevlekte vacht (meestal aan de buikzijde) komen vaker voor.’

Afgelopen zomer reed er zomaar een 45 km autootje de wei van onze buren in. Net toen Famke en naar het dorp wilden fietsen. We keken elkaar aan en  zeiden ‘Die bermtoeristen worden steeds brutaler, wat moeten we hier nu mee?’ Direct de buurvrouw gebeld maar ze nam niet op. Het autootje reed keurig langs de omheining en het was kurkdroog dus rijden lukte prima. Iedere 100 meter stopte het autootje en stapte er een oude man uit. Wat hij deed konden we niet zien. Maar bewijsmateriaal hebben we want we hebben de foto's nog.

Ik heb de buurvrouw een appje gestuurd maar toen Famke en ik richting het dorp fietsen bedachten we dat het vast-en-zeker de 'mollenvanger' uit de Lutte was. Even later appte de buurvrouw dat het daadwerkelijk de mollenvanger was geweest.  

Miranda Nolten-Westerhof