Hup Holland Hup

Tot vijf minuten over zeven. Doelpuntenmaker: Brian Brobbey. Uiteraard juichten de grootste criticasters vrolijk mee. Het zij ze vergeven. De Oranje Leeuw brulde weer als vanouds. 5-1! Feestend het weekend in en nog maar een keer hardop lachen wanneer iemand voor de dertigste keer een grap over IKEA-gehaktballetjes maakt. Zaterdagochtend lazen we met een feestelijke oranjekater in de buitenlandse media hoe de Oranje Leeuw de rest weer angst inboezemt. ‘Houston, we have a problem.’  Als Tukker heb ik moeite om mijzelf te identificeren als ‘Hollander’. Wij zijn Nederland. Holland ligt in het westen. Liever luister ik naar het ultieme voetballied Wij houden van Oranje van André Hazes. ‘Straks als het rood wit blauw wordt gehesen, dan zijn we een groot gezin’, zong hij. En dat klopt. Even is het niet met links tegen rechts elkaar de politieke tent uitvechten, maar gebroederlijk van links naar rechts springen. ‘Nederland oh Nederland, jij bent een kampioen’. We durven het weer uit volle borst mee te zingen. Brobbey? Kan niet anders dan dat degene die hem als topscorer heeft de WK-poule wint. Ronald Koeman? Is zijn contract al verlengd? Het is de charme van het meest opportunistische wereldje dat er is: het voetbalwereldje. En ach, bezeten door de oranjekoorts zing ook ik uit volle borst mee: Hup Holland Hup!