Schilderachtig tafereel

Ik ga op visite bij Groot’ n Henk. Altijd gezellig. Groot’n Henk, wie is dat? Ik verklaar mij nader. Mijn oudste broer heet Henk. Onze neef heeft dezelfde voornaam. Wij houden in de familie absoluut niet van Babylonische spraakverwarring dus hebben we de oudste Henk, de neef in kwestie, tot Groot’n Henk omgedoopt. De afspraak is gemaakt in 1970 en geldt meer dan een halve eeuw nog.

Wanneer ik arriveer is broer Henk met zijn vrouw ook op bezoek en niet te vergeten nicht Annette. Vrolijke visite. Groot’n Henk bekijkt het gezelschap met een grote glimlach en trakteert op gebak. Als je bij hem op de koffie bent zit je in een sfeervolle woonkamer met donkerbruine kasten, ansichtkaarten, familiefoto’s, en kindertekeningen. Aan een grote ronde tafel maken wij deel uit van dit schilderachtig tafereel.

Alles bespreken we. Het Noorderlicht, de Tiny Houses aan de Scandinavië-route, de houdbaarheid van horloges, camperclaustrofobie, de kievit en de nachtegaal. Op tafel ligt de weekkrant Dinkelland Visie met op de voorpagina een foto van broer, neef en zwager Cor die dit jaar met carnaval de Eare Stuuver ontvangt. Alle vijf zijn we trots op hem.

Tegen twaalf uur stappen we op. “Henk, ik app die wa wear of ’t oetkomt.” “Prima Peter, doo dat.”

Genieten is zo simpel.