DROP

In de brugklas werd 53 jaar geleden Sinterklaas gevierd. We trokken lootjes. Geen idee meer wat ik heb gegeven, maar omdat geheimen niet verborgen kunnen blijven, werd bekend dat een alleraardigst meisje mijn naam had getrokken. Ze gaf een groene glazen pot met een grote kurk als deksel. Daarin zat heerlijke drop. En sindsdien is dat geschenk altijd gevuld geweest met zoute zwarte lekkernijen. Salmiak heeft de voorkeur. Dubbelzout is bijna nergens meer te koop en veel te slecht voor mijn bloeddruk. Hondenkoppen worden niet meer gemaakt. Ze kleefden gauw aan elkaar, maar de smaak was perfect. Griotten zijn erg zacht. Daar blijf je van eten. Muntdrop is te hard. Engelse drop is veel te zoet. Het komt behoorlijk nauwkeurig. In de winkels wordt het steeds moeilijker om de geschikte variant te vinden. Kinderen daarentegen worden gelokt met allerlei kleuren en vooral veel suiker. Beter zou het zijn om met deze snoepverslaving te stoppen. Helaas is dat voor elke gewoonte bijna onmogelijk. Je hebt nicotinepleisters, maar nog steeds geen variant voor het extract van zoethout. Eigenlijk zou de vastentijd mij tot inkeer moeten brengen. De geest is gewillig, het vlees is zwak. En die groene glazen pot roept mooie herinneringen op. Als ik heel eerlijk ben, zijn er nog veel meer verleidingen. De Paaseitjes liggen weer in de winkel. En de auto is gemakkelijker dan de fiets. Ik schaam mij diep. Wie niet…

Ds. Roelof Kloosterziel