Terug
Schermafbeelding 2026-03-27 om 14.19.54.png Ds. Roelof Kloosterziel
Column

KIND

COLUMN - De oudste kleindochter liet trots haar eerste schoolrapport zien. Niet met cijfers, zoals vroeger, maar met poppetjes op een lijn, waarmee aangegeven wordt hoe ze zich ontwikkelt. Ze kan al lezen en ligt daarmee behoorlijk voor op de andere kinderen van groep 1. Toen ik klein was, heette dat de kleuterschool en hoefde je nog niets te kunnen. Lezen leerden we pas in de eerste klas van de lagere school met Aap, Noot, Mies.

Roelof Kloosterziel |

Ik heb er geen achterstand door opgelopen. De kleinzoon is 3 jaar en doet ook erg zijn best. Hij kan al tellen tot 30. En het bleek, tot verbazing van zijn ouders, dat hij het ook andersom kan. Ik probeerde hem het verschil tussen oneven, 1, 3, 5, 7, 9 en even, 2, 4, 6, 8 uit te leggen. Dat ging hem nog boven de pet, maar Albert Einstein had op die leeftijd de relativiteitstheorie ook nog niet bedacht. Ons jongste kleinkind is in oktober geboren en moet nog leren waar haar handen zitten. Als ik een slabbetje over haar hoofd leg, snapt ze niet hoe je die weg krijgt. Een beetje helpen en kiekeboe roepen levert een brede glimlach op. Ze is nog niet bekend met alle geheimen van het menselijk bestaan. Dat is en blijft een groot wonder. Ik vroeg aan mijn oudste zoon, die neuroloog is, of wij een ziel hebben. Hij was die op geen enkele scan tegengekomen, antwoordde hij cynisch. Misschien is het bestaan van een ziel ook niet te bewijzen. Ik vergelijk ons bewustzijn met een spiegelbeeld. We reflecteren onze ervaringen en concluderen daaruit dat we een persoonlijkheid hebben. De gedachte dat ons leven eeuwigheidswaarde heeft, geeft mij troost en maakt het bestaan zinvol. Als we sterven, gaat de ziel ergens naartoe. Geborgen in Gods licht.

Ds. Roelof Kloosterziel

ds kloosterziel.png