Vroeger was alles beter. Behalve vroeger.

De organisaties hadden goed aan de historische beleving gedacht. Een telefoon die in de zaal tweemaal overging, werd zonder pardon in beslag genomen. Kon na de tijd gewoon weer worden opgehaald. In Saasveld waren in de optocht helemaal geen telefoons, sneakers of fatbikes te zien. Een prachtige stoet die de historie tot zo’n vijftig jaar geleden tot leven bracht. Complimenten! 

Maar ik vraag mij af hoe het er over honderd jaar uitziet. Deelnemers die constant op een telefoonscherm hun socials checken? Kinderen die zich langs de kant afvragen waarom er een stuur en pook in de auto zit? Historische fatbikes en airfryers? Mensen die naar kantoor gaan om een computer te bedienen? Zouden ze dan ons huidige leven ook zo beholpen vinden? Of zorgt ons leven dan ook voor nostalgische beelden vol romantiek? 

In het Huus van Twente werden alledaagse zorgen vooral vergeten. Ze dronken er een borreltje op. ‘Mangs is zwieg’n het beste bidd’n’, zei de oude generatie dan. ‘Probleem’n? Poar neem’n’ is onder de jongere generatie een populaire socials-equivalent. 

De bezoekers van Huus van Twente gingen, na veel lachen en een ontroerend slot, huiswaarts met een boodschap van initiatiefnemer en hoofdrolspeelster Johanna ter Steege die bleef hangen: 

“Spreken doet pijn. Aan zwijgen ga je kapot.”