Er kwam een man

Ik moest even denken aan een lied van 

Herbert Grönemeyer dat mijn partner 

weleens gedraaid heeft.

“Männer weinen heimlich, müssen durch jede Wand,

müssen immer weiter.” Kop ervoor.

Vedan!

 

Maar ondertussen weten ze soms zelf niet

eens meer hoe het écht met ze gaat.

 

Het blijft een bijzonder moment als een man

zelf contact opneemt. Vaak hoor ik eerst        

drie minuten uitleg over werk, rugklachten,    

vermoeidheid of gedoe thuis. En ergens            

halverwege komt dan ineens de echte zin:

“Ik weet eigenlijk niet meer wat ik voel.”

Kijk. Dan begint het pas.

 

En ik moet bekennen… Dat vind ik mooi,

want dan beginnen we ergens te komen.

 

Niet dat mannen ineens uren over hun

gevoel moeten praten. Dat beeld leeft soms

nog steeds over familieopstellingen. Alsof je

direct op blote voeten naar je ‘innerlijke kind’

moet wandelen.

 

Nee joh.

 

Kwetsbaarheid is niet zacht.

Kwetsbaarheid vraagt juist lef.

 

Durven zeggen dat je moe bent. Dat je boos bent.

Dat je je vader mist terwijl hij er nog is.

Dat je huwelijk meer stilte dan gesprek is geworden.

Dat je je niet groter voordoet dan je bent,

maar jezelf gewoon eerlijk opstelt.

 

En laat dat nou precies mijn vak zijn: opstellen.

 

Iemand kan binnenkomen met een houding

van: “Nou, ik weet niet of dit iets voor mij is

hoor.” Armen over elkaar. Maar een uur

later staat er iemand die ineens begrijpt waarom

hij altijd zo hard werkt. Waarom hij zich          

verantwoordelijk voelt voor iedereen.

Waarom ontspannen ongemakkelijk voelt.

 

Dat zijn geen kleine dingen.

 

Dus misschien mag het beeld van de man

wel een beetje veranderen. Niet minder sterk.

Maar wel eerlijker.

 

Een man hoeft niet altijd de rots te zijn. Hij mag

soms ook degene zijn die ertegen leunt.

 

Carla Oude Elbering -  systemisch werker 06 – 23305211

www.carlaoudeelbering.nl