Reünie ’n Boaken in Agelo

Na een zoektocht waar iedereen gebleven was, want het bleek toch echt dat er een paar uitgevlogen waren naar elders, werd er een datum geprikt en konden de voorbereidingen beginnen. Als eerste moest bepaald worden wie er uitgenodigd zou worden. Als basis werd gekozen voor een foto welke destijds ook in De Twentsche Courant Tubantia en weekblad De Boerderij gestaan had. Namelijk een groepsfoto van iedereen die nog op school zat in het laatste jaar voordat ’n Boaken bassischool werd en er ineens geen sprake meer van 6 klassen was, maar van 8 groepen. Zo ging je het volgende schooljaar bijvoorbeeld van klas 4 ineens naar groep 7. Omdat de school destijds verbouwd moest worden, moest de school eerder dicht en ging men letterlijk met de school de boer op bij de overburen op de boerderij van de familie Tijink. Zo kwamen er tijdens de voorbesprekingen voor de reünie al vele herinneringen naar boven. We bleken inmiddels te maken te hebben met een groep, waarvan de meesten wel in een omtrek van 15 kilometer van Agelo waren gebleven, maar er waren ook aanwezigen uit Apeldoorn, Den Haag, Duitsland en zelfs Denemarken van de partij.

Aan de oproep om je eigen archief in te duiken werd goed gehoor gegeven: vele foto’s uit het verleden kwamen boven water en zelfs hele kunstwerkjes die destijds gemaakt waren door de kinderen in de klas bleken bewaard te zijn gebleven.  Al dit moois werd deze avond tentoongesteld bij Max in Agelo.

Omdat enkelen al die jaren sinds het verlaten van de school nooit meer in Agelo waren geweest, danwel nooit meer de school van binnen gezien hadden, werd er besloten om iedereen de gelegenheid te geven om eerst een kort bezoekje aan de school te brengen om deze te kunnen bezichtigen. Superfijn dat men hierin de medewerking van de huidige basisschool kreeg. De juffen hadden zelfs de schoolkranten van destijds opgezocht en ter beschikking gesteld. Er kwamen namen naar voren van kinderen die tijdelijk op school hadden gezeten voor enkele weken, waarvan bijna niemand dit zich meer kon herinneren, maar door alle verhalen werd dit toch weer heel levendig en kwamen er vele herinneringen boven water.

Na het bezichtigen van de school werd iedereen klokslag 19.00 uur bij Max verwacht en aan deze oproep met een boodschap had iedereen keurig gehoor gegeven. Zo onwijs mooi om toch de verbroedering te zien om hiermee een laatste wens van een van de aanwezigen te kunnen vervullen. Na het openingswoordje door Annemarie Hulsmeijers kregen alle aanwezigen de microfoon om in één minuut iets kort over jezelf te vertellen, dus wie ben je, waar woon je, wat doe je en wat is je gezinssituatie. Mocht je dan naar huis gaan en iemand niet gesproken hebben, dan wist je in ieder geval wie waar gebleven was en wat hij of zij tegenwoordig doet.

Ook was er gedacht aan de mensen die helaas niet meer onder ons zijn. Er stond een brandend kaarsje bij een foto van hen op een speciaal ingerichte tafel. Nadat iedereen zichzelf had kunnen voorstellen werd geprobeerd om de groepsfoto van destijds voor zover mogelijk na te maken en kon het ophalen van herinneringen beginnen. Velen doken vol enthousiasme de archieftafel in om de foto’s en vele aanwezige zaken te bezichtigen en waren vol verwondering dat er nog zoveel bewaard was gebleven.

Gedurende avond werd er uiteraard ook aan de innerlijke mens gedacht en kon men genieten van een heerlijk hapjesbuffet. Hierdoor kon men het goed volhouden en bleven de laatsten tot aan sluitingstijd gezellig nakletsen. Dit was een avond die zeker voor herhaling vatbaar was. Het verzoek om echter nog een reünie op te pakken, waarbij ook mensen uit hogere of lagere klassen aanwezig zijn, laat de huidige organisatie (Ido, André en Annemarie) graag over aan de mensen die hopelijk in 2028 stilstaan bij het 100-jarig bestaan van katholiek onderwijs in Agelo.